DYLAN
(1/42) Dylan, fighter
NLD “Ik groeide op in the Bronx. Dat was niet altijd gemakkelijk. Misschien komt daar mijn liefde voor tatoeages vandaan. De pijn die je ervoor over hebt. Mijn lichaam staat er vol mee. Aan die op mijn hoofd werkte iemand zeven uur lang. Zodra het pijn doet, denk ik aan niets. Het brengt me tot rust. Binnenkort doe ik mijn eerste professionele bare-knucklegevecht. Ook vechten doet pijn. Je stapt in de ring met een strategie, maar uiteindelijk reageer je gewoon. Ontwijken. Slaan. Instinct. Het wordt meditatief. Daarom gaan mensen zoals ik niet in therapie. Ondanks alle drama, alle shit. We gaan er gewoon anders mee om. Mijn tatoeages helpen me trouwens in de ring. Mijn tegenstander ziet mij en denkt: fuck! Voorlopig werk ik nog in de bouw. Vroeg opstaan, lange dagen, hard werken. Maar ik wil fulltime fighter worden. Het leven is een gevecht. Dus kan ik er maar beter goed in worden.”
ENG “I grew up in the Bronx. It wasn’t always easy. Maybe that’s where my love of tattoos comes from. The pain you’re willing to take for them. My body is covered in tattoos. The one on my head took seven hours. Once it starts hurting, I don’t think about anything. It quiets my mind. It calms me down. Soon I’m stepping into the ring for my first professional bare-knuckle fight. Fighting hurts too. You walk in with a strategy, but once it starts, you just react. Duck. Hit. Move. Instinct. It becomes almost meditative. That’s why people like me don’t go to therapy. Besides all the drama, all the shit. We deal with it our own way. My tattoos actually help in the ring, too. My opponent looks at me and thinks: Fuck! I work in construction. Up early. Long days. Hard work. But I want to become a full-time fighter. Life is a battle. So I might as well get good at it.”
