(8/42) Alaa, student
NLD “Mijn roots liggen in Palestina, het land dat mijn ouders zijn ontvlucht. Ik behoor tot de eerste generatie die hier geboren is en kan studeren. Vroeger keerden we regelmatig terug. Door de omstandigheden kan dat niet meer. De laatste keer was in 2022. Mijn oom nam ons toen mee naar Jerusalem. Op een marktje kocht hij een hangertje voor me, met een oude Palestijnse munt. Ik draag het elke dag. Het geeft kracht, maar doet ook pijn. Het herinnert me aan mijn familie, de hachelijke situatie waarin ze verkeren en de privileges die zij niet hebben en ik wel. Ik verlang ernaar terug te keren en er iets op te bouwen. Iets te betekenen voor mijn land. Maar of ik daarna in Amerika nog welkom ben? Als Palestijnse is mijn bestaan een vorm van verzet. Daarom wil ik mijn erfgoed levend houden en doorgeven, via kunst, literatuur en onderwijs. Ik grijp de kansen die ik hier krijg om er iets mee te doen dat verder reikt dan mezelf.”
ENG “My roots are in Palestine, the land my parents were forced to leave. I was born here, part of the first generation in my family to have the chance to study and build a life of their own. We used to return regularly, but that is no longer possible. Our last visit was in 2022. My uncle took us to Jerusalem and bought me a pendant at a small market, made from an old Palestinian coin. I wear it every day. It is both a source of strength and a reminder of pain: of the family I left behind, the uncertainty they face and the privileges I have that they do not. I long to return, to put down roots and build something for my country. But would America still welcome me back? As a Palestinian woman, my existence is resistance. I want to keep my heritage alive through art, literature and education, and turn the opportunities I have been given into something that reaches beyond myself.”
