L E O N A R D O
DE JONGEN DIE TERUG NAAR BELGIË KWAM
Zijn verhaal
Mijn moeder ontmoette mijn vader op café tijdens een reis door Europa. Terug in haar thuisland Mexico ontdekte ze dat ze zwanger was. Dat gaf hun relatie een nieuw perspectief. Na mijn geboorte vlogen ze samen met mij naar België. Ik werd groot in een Limburgs stadje, leerde Vlaams, ging naar school, speelde zoals elk kind. Ik zag er anders uit, maar ik voelde me zoals iedereen.
Dat veranderde toen ik zes was. Na de geboorte van mijn broertje besloten mijn ouders naar Mexico te verhuizen. Mijn mama begon een kapperszaak en mijn papa ging lesgeven. In dit land leek ik plots op iedereen, maar toch voelde ik me vreemd. ‘Waarom praat je zo raar?’, wilden mijn klasgenootjes weten. Ik schaamde me en nam me voor om België zo snel mogelijk te vergeten.
Zo gleden de jaren voorbij. België leefde verder in de stem van mijn oma die regelmatig belde en ons lange bezoeken bracht. Toen mijn ouders scheidden, bleef ik bij mama. Na de middelbare school volgde ik mijn vader die inmiddels verhuisd was naar de grote stad, om verder te studeren. Ik wilde vooruit, iets opbouwen, maar de afstand tot mijn vrienden en mijn oude leven voelde groter dan ooit. In die drukke metropool, tussen al die mensen, kwam dat gekke gevoel terug: ergens thuis willen zijn, maar toch nergens thuishoren. Studeren lukte me niet. Mijn hoofd dwaalde af, mijn hart nog meer.
Langzaam groeide een idee. Mijn dubbele nationaliteit. Dat andere thuisland. Wat als ik…?
In de winter van 2023 trok ik in bij mijn oma in Antwerpen, die me onaflatend was blijven steunen. Ik werkte keihard in een Mexicaans restaurant om te kunnen sparen voor hogere studies. Toen de eigenares met pensioen ging, vroeg ze me of ik de zaak wilde overnemen. Ik twijfelde. Het was een kans, een zekerheid. Maar diep vanbinnen wist ik dat ik moest kiezen voor mijn toekomst. In stilte behaalde ik mijn C1 en kon ik zo aan Global Business aan Karel de Grote Hogeschool beginnen.
Nu studeer ik, reis, leef, droom. Alles is op zijn plek gevallen. Ik ben thuis.
Leonardo en ik
Het moet rond 2003 geweest zijn. Het broertje van mijn toenmalig lief had een vriendinnetje mee naar huis gebracht. Montse. Ze was mooi, leuk, Mexicaans én op reis door Europa, wat hun relatie meteen iets voorlopigs gaf.
Maanden later kreeg de familie ongelooflijk nieuws. Montse was zwanger. Wat nu? Mijn schoonbroertje twijfelde niet, nam het vliegtuig naar Mexico en keerde als een vader terug. Leonardo heette het kind. Ze zouden zich in België vestigen. Hier hun leven opbouwen.
Leonardo groeide op. Hij was een jongen die licht bracht, slim en levendig, met een aanstekelijke energie. Toen mijn relatie op de klippen liep, bleven Montse en ik bevriend. Ik werd zelfs de meter van Esteban, hun tweede kind. Maar oh, de heimwee naar haar land … In 2009 verhuisden ze met het hele gezin. Ik beloofde dat ik ze zou opzoeken, maar je weet hoe dat gaat. Ik zou ze niet meer zien.
Hun oma reisde wel, zo vaak ze kon, en bracht foto’s en video’s mee. Zo zag ik Leonardo en Esteban groot worden in een ver land. Ze deden het goed, daar ginds. Maar ‘Leonardo heeft het soms moeilijk’, vertrouwde hun oma me toe. Het oude verhaal van wie tussen twee werelden leeft, nergens helemaal thuis, nergens helemaal vreemd.
In 2023 werd ik blij gemaakt met een bijzonder bericht. Leonardo zou terugkeren. Hier studeren. Misschien blijven. Een nieuw begin.
Hem weer zien voelde vertrouwd. Die dappere jongen van toen, wat stiller misschien.
‘Ik wil gerust mijn verhaal delen in jouw nieuwe reeks’, zei hij.
En zo vertelde hij me alles wat ik al die jaren had gemist.
