MILLER
(5/42) Miller, dog sitter
NLD “Mijn hond was mijn beste vriend. Toen we moesten verhuisden, mocht hij niet mee. Ik was nog maar een kind. Ik rouwde om mijn hond, mijn hart was een gapend gat. Misschien is daar mijn zoektocht begonnen. Via een vriend kon ik meehelpen in een hondenopvang. Al snel bleek dat honden net zo dol zijn op mij als ik op hen. Zelfs de gevaarlijke. Nu is zorgen voor honden mijn werk. Ik ga naar hun huizen, wandel met ze en vang ze op wanneer hun baasjes op vakantie zijn. Ik word er nog voor betaald ook. Onwerkelijk! Soms gaat het mis. Laatst werd ik door Prince gebeten toen ik een hondengevecht wilde stoppen. Maar zo’n beet neem ik er voor lief bij. Mijn liefde voor hen is onvoorwaardelijk. En dat is omgekeerd ook zo.”
ENG “My dog was my best friend. Then we had to move, and he wasn’t allowed to come with us. I was just a kid. I mourned him. It felt like someone had punched a hole straight through my heart. Maybe that’s where it all began. My search for dogs. A friend let me help out at a shelter, and before long I realised something: dogs loved me just as much as I loved them. Even the ones everyone else was afraid of. These days, dogs are my work. I go to their homes, take them for walks, look after them when their owners are away. And somehow, I actually get paid for it. Still feels a little unreal. Of course, it doesn’t always go smoothly. Not long ago, Prince bit me when I tried to break up a dog fight. You take a few bites along the way, I suppose. Because there’s no halfway with dogs. I love them. They love me back. And that’s the deal.”
